کانون موسیقی پرشین بلاگ

این وبلاگ از مجموعه وبلاگ های گروهی فنز پرشین بلاگ‌ (باشگاه هواداران پرشین بلاگ‌) می باشد.

ترجمه مقاله ی Spectrum Culture (طیف فرهنگی) – اختصاصی تیم یغمایی موزیک
نویسنده : بهزاد صادقی - ساعت ۱٢:۳٥ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۸ آذر ۱۳٩٠
 

شالوده راک اند رول سرکشی و لجام گسیختگی است ، اما می توان گفت که این چیزی برای رویاروئی با والدینیست که مصرّانه می گویند تنها جای مناسب برای تمرین کردن یک گیتاریست که خودش را وقف این کار کرده و می خواهد در میان ملتی که در این آشفته بازار هنگامه ای جنجالی برپا کرده اند ، اعتراض خود را به گوش ها برساند، گاراژ خانه است. کورش یغمایئ، یک موزیسین با استعداد مادرزادی است. هنگامیکه در سال ۱۹۷۰ اولین آلبومش را منتشر کرد دانشجوی دانشگاه بود. اولین آهنگی که خواند “گل یخ” بود که یک آهنگ پاپ آرام بود که زمینه ای نشاط انگیز و همراه با تم پیانوی آرام داشت. این آهنگ موفقیتی شاخص بود و یغمائی از این فرصت استفاده کرد تا نسخه تازه ای از موزیک راک را با موسیقی سرزمین خودش تلفیق دهد و مانند یک عاشق توانست این مهم را آغاز کند. برای این کار به گروه های موسیقی دهه ۶۰ مانند “دورز” و “کینگز” بطور مشخص توجه کرد . این کار تا سال ۱۹۷۹ (انقلاب) ادامه داشت. یغمائی از اجرای برنامه و ضبط موسیقی محروم شد و این ممنوعیت سالها ادامه داشت.
برای چند دهه تصور میشد موسیقی او به ابدیت پیوسته اما معلوم شد که یغمائی با تعصب از آهنگ های خود حمایت کرده است. بسیاری از آنها اکنون در (Back From the Brink) جمع آوری شده که عنوان موسیقی راک اند رول پیش از انقلاب ایران را برخود دارند. این موسیقی از طریق دو سی دی و سه صفحه بزرگ (یا مجموعه خاصی که تولید مجدد و دقیق آهنگ های ۷ اینچی اصلی هستند) به دنیا ارائه شده است. این موسیقی از همان نوع است که می توان در آهنگ های “رؤیای مه آلود” جورج هریسون پس از زیاده روی در “چای ساعات خواب آلود” یافت. کورش عاشق این گروه ها بود و تمامی موسیقی او به وضوح ارتباط جسورانه با مبدا و منشاء، یعنی این گروه های راک را، بیان می کند. سازهای ایرانی همراه با گیتار و ارگ ودرامز که به گوش غربی ها آشناست در مجموع کیفیتی مسحور کننده بوجود آورده است. بسختی می توان این احساس را از خود دور کرد که این ها همان صداهائی هستند که سایر گروه ها دنبال کرده و در آلبوم هائی با بسته بندی زیبا و با وسواس ارائه می دادند.
بخشی از هدف انتشار این آلبومها روشن ساختن دگرگونی های تدریجی بود که یغمائی تجربه کرده بود. یغمائی آهسته اما با قاطعیت بیش از پیش بخود مطمئن شد که می تواند ژانرهای غیرمتجانس مختلف را در هم ذوب کرده و ترکیبی شنیدنی ایجاد کند. “جحم خالی” با صدای خیلی بلند غرش رعد و برق آغاز و سپس صدای زمزمه گونه و سکر آور یغمائی به عنوان خواننده بگوش می رسد و اینطور تصور می شود که او دائماً حالتی اغوا کننده دارد. سپس فضا برای گیتار بلوزگونه و زیرکانه باز می شود. مانند بسیاری از آهنگ ها کیفتی اکتشافی دارد، و این احساس را الغاء می کند که انگشت ها در هنگام نواختن آن نت ها می دانسته اند چه باید بکنند. تنها در چند مورد از این آهنگ ها می توان گفت که تحت تأثیر موسیقی جاز بوده اند اما ردپای سایر ژانرها، و خلاقیتی که با الیاف احساسات در هم تنیده شده اند، نیز مشاهده می شود.
بیش از دو ساعت موسیقی (Back From the Brink) بیش از آن طولانی است که بتوان بی وقفه روی آن تمرکز کرد. درحالیکه تصور می شود این موسیقی برای آرام ساختن هیپی ها ساخته شده، مواقعی می رسد که تصور می کنید موقعیت خوبی برای شنیدن یک لالائی دلنشین بوجود آمده است. در حالیکه به نظر می رسد او بیشتر به نواحی دیگر موسیقی سرک می کشد، در آهنگ های دهه ۷۰ زمینه ای از طفره رفتن از اینگونه موسیقی دیده می شود که میتوان نمونه آن را در “انتظار” و یا دوری جستن از موسیقی وهم انگیز کلاسیک رادیو ای ام در آهنگ “کی تو میای” جستجو کرد. هرچه کیفیت آلبوم بهتر می شود، نه فقط از نظر آن لحظات غافلگیر کننده، بلکه به دلیل عمقی که در پیش زمینه فرهنگی خود کورش وجود دارد، در مقایسه باز هم طنین بیشتری به گوش می رسد. این گذرگاه ها هستند که (Back From the Brink) را چیزی فراتر از یک موسیقی آرشیوی معرفی می کند که اهمیتی حیاتی دارد. این آلبومی ست که تک تک آهنگ هایش شا یسته توجه است.

نوشته : دان سیگر
ترجمه : استاد کامران دبیری
با تشکر از : دکتر شاهرخ دبیری

مطلب اختصاصی برای تیم یغمایی موزیک www.yaghmaeimusic.com

بهزاد صادقی

spectrumculture.com